• Strona główna
  • O nas
  • Formacja
  • Sł. B. Ks. R. Spiske
  • Aktualności
  • Galeria
  • Kontakt
  • Linki
  • Historia Zgromadzenia

    „Odtwórzcie krok po kroku w myślach wszystkie szczegóły
    i zauważycie skierowaną na siebie uwagę i troskliwość
    Boskiego Pasterza, który zawsze czuwa
    i nie spuszcza ani na chwilę z oka swoich owiec.”
    – Sł. B. ks. Robert Spiske –

    150 lat temu duże już wówczas miasto Wrocław, wciąż się rozrastało.  Nie wszyscy przybywający do miasta w nadziei poprawy bytu, znalezienia lepszej pracy potrafili odnaleźć się w nowych warunkach. Ubóstwo i brak opieki powodowały, że wielu mieszkańców Wrocławia schodziło na złe drogi. Szczególne niebezpieczeństwo zagrażało dzieciom. Nad ich losem pochylił się kapłan wrocławski – ks. Robert Spiske.

    Otwartym sercem dostrzegał on potrzebę ratowania dzieci osieroconych i zaniedbanych. Dlatego głoszonym słowem zachęcał do życia na co dzień Ewangelią przez konkretne czyny. Sam też wyszukiwał rodziny gotowe przyjąć opuszczone dzieci. 

    Pomoc gorliwemu kapłanowi w dziele miłosierdzia ofiarowały pobożne kobiety i dziewczęta pragnące zaopiekować się dziećmi. Tak rodziło się Stowarzyszenie powierzone opiece św. Jadwigi. Okrzyknięte przez ówczesny świat „Stowarzyszeniem gałganiarzy” prowadziło swą służbę w duchu miłości spieszącej z ratunkiem.

    Wkrótce we Wrocławiu nieopodal Katedry powstał prowadzony przez to Stowarzyszenie Dom Opieki św. Jadwigi, którego zadaniem było przyjmowanie i wychowanie zaniedbanych i opuszczonych dzieci, ratowanie dziewcząt zagrożonych moralnie oraz opieka nad ubogimi, starszymi i chorymi.
    W sercach tych, które pracowały wśród dzieci Wrocławia Pan Bóg złożył pragnienie poświęcenia się Jemu samemu w tej służbie. Aby mogło się ono spełnić ks. Robert Spiske udał się do Rzymu, by prosić o papieską aprobatę dla powstającego Zgromadzenia, a papież Pius IX dnia 7 XI 1858 r. udzielił rodzącemu się dziełu miłosierdzia swego błogosławieństwa słowami: „Niech Bóg błogosławi to ziarno gorczycy, aby rozrosło się w wielkie drzewo.”  W ten sposób ze Stowarzyszenia wyrosło Zgromadzenie Sióstr św. Jadwigi, a 14 VI 1859 r. 4 pierwsze siostry złożyły na ręce ks. Roberta Spiske śluby zakonne czystości, ubóstwa i posłuszeństwa.

    Ks. Robert Spiske był duchowym ojcem nowego Zgromadzenia. Uwrażliwiał siostry na znaczenie ofiarnej, bezinteresownej miłości w służbie bliźnim. Nalegał, by siostry tworzyły jedną rodzinę, złączoną Chrystusową miłością. Dla owocnej służby wśród wychowanków zabiegał, by siostry zdobywały kwalifikacje nauczycielskie, a nade wszystko, by czerpały od Najlepszego Nauczyciela – Jezusa Chrystusa. W życiu wspólnoty sióstr i ich pracy wychowawczej ks. Robert Spiske akcentował znaczenie cnoty wdzięczności w dążeniu do pełnego rozwoju człowieka. On sam doświadczył pomocy wielu życzliwych ludzi, bez której – wobec trudnej sytuacji finansowej rodziny – nie mógłby studiować i zostać kapłanem, nie mógłby zrealizować swego życiowego powołania, ani potem dzieła miłosierdzia. Dlatego jako swoisty duchowy testament Ojciec Założyciel pozostawił siostrom wskazanie, by pielęgnowały w codziennym życiu wdzięczność wobec Boga i ludzi.

    Trzeba było, aby nowa rodzina zakonna przeszła przez próbę wygnania z terenów Dolnego Śląska w czasie trwającego w Prusach Kulturkampfu w latach 70. i 80. XIX w. Przedziwnym zrządzeniem Opatrzności to trudne doświadczenie przyniosło powstanie nowych domów Zgromadzenia na ziemiach Czech, Moraw, a potem także na Górnym Śląsku, aż wreszcie – w 1888 r. – siostry mogły wrócić do Wrocławia, kilka miesięcy po śmierci Ojca Założyciela, który odszedł do wieczności 5 III 1888 r., tuż po otrzymaniu wiadomości o możliwości powrotu jadwiżanek z wygnania.

    Siostry znów podjęły działalność opiekuńczo-wychowawczą w placówkach zamkniętych w okresie „Kulturkampfu”. Powstawały także nowe filie Zgromadzenia zarówno na terenach ówczesnych Prus, jak również Czech, Danii oraz Polski. W początkach XX w. obok prowincji niemieckiej utworzono kolejno czeską, polską (katowicką) i duńską. 

    Okres międzywojenny przyniósł za łaską Bożą dalszy rozwój jadwiżańskich dzieł miłosierdzia. Siostry prowadziły przedszkola, domy dziecka, szkoły, domy wychowawcze dla trudnej młodzieży, domy opieki, domy rekolekcyjne. Pracowały również w szpitalach oraz służyły chorym w ich domach i udzielając pomocy ambulatoryjnej. W chwili wybuchu II wojny światowej spełniały swą posługę w 80 placówkach rozsianych w środkowej Europie.

    Zawierucha wojenna i trudny czas po niej spowodowały, że wiele Sióstr z terenu Dolnego Śląska wraz wychowankami musiało udać się w głąb Niemiec. Część Sióstr wyjechała do Austrii i Danii. Utworzono nową prowincję (niemiecką) z siedzibą w Berlinie Zachodnim, gdzie też przeniesiona została siedziba Domu Generalnego, podczas gdy prowincja wrocławska stała się drugą prowincją polską. Liczne placówki zostały Zgromadzeniu zabrane. Siostry wysiedlono. Władze państwowe w Polsce zlikwidowały prowadzone przez Zgromadzenie domy dziecka, a niektóre przekształciły w zakłady specjalne dla dzieci niepełnosprawnych. 

    Siostry nadal służyły Kościołowi i najmłodszym, wykorzystując dostępne formy pracy wychowawczej i katechetycznej w parafiach, posługując także jako organistki, zakrystianki, a także pracując w Kurii Metropolitalnej oraz w Wyższym Seminarium Duchownym w Wrocławiu. 

    Jeszcze większe trudności w realizacji swych zadań miały siostry w Czechach, wysiedlone ze wszystkich swoich domów i na kilkanaście lat osadzone w miejscu przymusowego pobytu w Mukarov k./Pragi. Placówki czeskie zostały zamknięte i skonfiskowane, a Prowincji uniemożliwiano przyjmowanie kandydatek.

    W tym okresie swobodnie mogły pracować Siostry w Danii i Austrii. Nieprosta była też sytuacja sióstr w Niemczech podzielonych na dwa państwa. Udawało się im jednak nadal prowadzić działalność wychowawczą wśród dzieci i młodzieży. Kontakty między prowincjami były bardzo utrudnione. 
    Przemiany ostatnich kilkunastu lat otworzyły szansę ponownego rozwoju działalności sióstr wśród dzieci i młodzieży. Odzyskano niektóre budynki będące własnością Zgromadzenia i przystosowano do zadań apostolskich. W ten sposób możliwe było ponowne oficjalne uruchomienie, a następnie powiększenie Przedszkola Sióstr Jadwiżanek we Wrocławiu. Prowincja Katowicka poszerzyła się także o trzy nowe placówki na Białorusi, gdzie siostry katechizują i wspierają duszpasterstwo parafialne. 

    Jednak codzienność każdej siostry to nie tylko praca zawodowa, lecz to przede wszystkim życie z Jezusem, wypełnianie z Nim i dla Niego codziennych obowiązków – bo to On jest Oblubieńcem każdej siostry. Od Niego czerpiąc siły, siostry starają się w każdą pracę wkładać ofiarną miłość jako największy dar dla człowieka, który dziś jest tak głodny prawdziwej miłości.

    projekt i wykonanie : SerinDesign.pl